Om het een witte kerst te noemen is nog te vroeg, maar het was duidelijk wit daar in Bremen. Niet een enkel sneeuwvlokje dat af en toe naar beneden dwarrelde, nee, een echt dik pak sneeuw. De hele stad was voorzien van een wit dekentje. Toen we aankwamen, waanden we ons dus al meteen in kerstsferen. Om bij te komen van de lange busrit doken we gelijk een deutsche Konditorei in. E. nam een chocolademelk, ik een groene thee en allebei kozen we voor een stuk Schokosahne-torte. En zoals dat gaat bij twee vriendinnen die een dagje weg zijn, kletsten we aan ??n stuk door. Na de choco/thee-break nog even naar het toilet, snel de jas weer aan en op naar de kerstmarkt. Zonder na te denken liepen we al kwebbelend richting de uitgang van de Konditorei. Totdat we plotseling luide stemmen achter ons hoorden. We keken om en daar stond de serveerster. Met een stalen gezicht vroeg ze ons vriendelijk doch dringend of we nog even wilde bezahlen! Oeps?.. Dat waren we dus al kletsend, serieus waar, glad vergeten! Met het schaamrood op de kaken betaalden we die Rechnung. Wat kan een mens zich dan opgelaten voelen. Na de tijd hebben we er nog hartelijk om kunnen lachen, maar op zo?n moment kun je wel door de grond zakken!