Ze liep er al een tijd mee rond en het werd steeds erger. In het ziekenhuis konden ze niets zien op de foto?s. Gedacht werd aan een ge?rriteerde pees. Dus hoppa, been drie weken in het gips. Loopgips, maar daar kun je nog niet veel mee. "Ik kan vast nog wel een eindje fietsen", zei ze nog. Maar ook dat is lastig als je je voet niet bewegen kunt. Maar de pijn werd minder en minder. Ze was weer helemaal positief. "Als dat rottige gips er straks af is, ga ik weer naar de bibliotheek voor nieuwe boeken en langs de kapper. Kleurtje erin, bijpunten. Dan ben ik er weer helemaal!" Ik dacht nog: ?Als het nu straks ook maar ?cht over is.?
Het gips is er nu een paar dagen af. In het begin had ze veel last van spieren die ze drie weken niet gebruikt had, maar dat zou weer over gaan. Vannochtend was ik er even. Ik maakte er een grapje over. Niet wetende dat ze weer meer last had van haar voet. De pijn was weer terug. Ze ziet het een week aan en gaat, als het niet verbetert, weer langs de orthopeed. Hij had het woord 'steunzolen' al even laten vallen, maar wilde eerst gips proberen. Ze baalt ervan, van haar pijnlijke voet. En als mijn moeder ergens van baalt, dan baal ik ook. Ze gaat vaak even de stad in en maakt graag wandelingen met mijn vader. Maar nu zit die stomme pijnlijke voet in de weg. Mijn moeder baalt en ik baal met haar mee.