Ik woon in een flat met uitzicht op een verkeersplein. Als ik dus op de bank mijn bakje thee zit te drinken is er altijd wel iets te zien. Genoeg te beleven op straat. Van aanrijdingen tot voorbij scheurende ambulances met gillende sirenes. Van mensen die een duik nemen in de fontein tot oudere mensen in auto op de weg die ernstig de rest van het verkeer ophouden.

En zo zie ik op een middag een vrachtwagen voorbij rijden van de Etos. Met op de zijkant twee mensen die gefotografeerd zijn alsof ze een blik in de spiegel werpen. Hun hoofd is misschien wel 100 keer vergroot op de vrachtwagen geprojecteerd. ?Zouden die mensen van tevoren beseft hebben waar ze aan begonnen.? bedenk ik me. Je bent beginnend fotomodel en krijgt de opdracht, gaat naar de fotoshoot. Er worden een paar leuke plaatjes geschoten en klaar ben je, in afwachting van het resultaat. Ze hadden je nog zo gewaarschuwd voor het shock-effect. ?Dat zal wel meevallen?, dacht je nog??

Tot je nietsvermoedend op een middag bij een kruising aan komt fietsen en er ineens van rechts een vrachtwagen komt aanrijden met jou er levensgroot op, ? la Carrie in Sex and the city. En natuurlijk, met die digitale fotografie-technieken van tegenwoordig kunnen ze een hoop. Eventuele pukkels, vlekjes en andere oneffenheden zijn geretoucheerd, je tanden zijn witter dan ooit, maar zo groot!? Nee, dat had je toch echt niet verwacht. Enigszins confronterend lijkt me. Maar er is geen weg meer terug. Die chauffeur rijdt met zijn vrachtwagen met jou op de zijkant door heel het land. Aan de andere kant, als fotomodel ben je vast niet vies van enige ijdelheid en is dit alleen maar een hele goede opdracht om toe te voegen aan je portfolio. En als die vrachtwagen betrokken raakt bij een aanrijding en er een flinke deuk in je gezicht zit, hoef je in ieder geval niet naar de plastisch chirurg om het te laten herstellen. Het is maar hoe je het bekijkt.