Ik fiets op de Nieuwestad. In mijn fietstas zit een doos met daarin een pasgekocht koffiezetapparaat. Ik drink geen koffie, maar mijn nieuwe liefde J. wel. ?s Middags had ik hem nog gemaild: ?Vanavond als je bij mij komt heb ik een verrassing voor je!? Meer had ik niet gezegd. Ik kon toen niet vermoeden dat die verrassing heel anders uit zou pakken.

Ik fiets op de Nieuwestad en in tegengestelde richting komt er met veel te hoge snelheid een jongen op een brommer aan. Hij haalt een fietser in en merkt mij te laat op. Gevolg: een frontale botsing.
Voor de Hema lig ik half onder mijn fiets waarvan het voorwiel dubbelgeklapt is. Ik lig daar met mijn rugzak nog op mijn rug. In de kreukels. Half bewusteloos. Mensen om mij heen hoor ik roepen dat iemand de politie en een ambulance moet bellen. Even later word ik op een brancard gelegd en de ambulance ingeschoven. ?Blijf maar rustig liggen. Het komt allemaal goed. Rustig maar.? Angstig kijk ik omhoog naar de verpleegkundige die naast mij zit en ik zak weer weg. Even later kom ik weer bij, op de Eerste Hulp van het ziekenhuis. Mijn ouders staan naast de tafel waar ik op lig. Het enige wat ik roep is: ?J. zou bij mij komen vanavond. Jullie moeten J. wel bellen hoor. J. moet hier komen. Jullie moeten hem bellen hoor.? Mijn moeder stelt me gerust. Ik voel me opgefokt en bang tegelijk. Wat is er in hemelsnaam allemaal gebeurd. Ik snauw tegen de arts die me wil onderzoeken. Ik ken mezelf niet terug. Zo reageer ik dus als ik in paniek ben. Na het onderzoek van de arts word ik in een ziekenhuisbed gelegd en naar de afdeling neurologie gereden. De diagnose? Een hersenschudding, verrekte nek en een paar schaafwonden op mijn hoofd. Ik voel me hondsberoerd.
Mijn ouders blijven bij mij en even later komen ook mijn zus en J. langs. Daar aan het ziekenhuisbed maakt J. voor het eerst kennis met mijn ouders. Zulke ontmoetingen stel je je toch anders voor.
Ik moet een nacht ter observatie in het ziekenhuis blijven. Ik slaap nauwelijks. In verband met mijn hersenschudding word ik om de paar uur wakker gemaakt door een verpleegkundige. De volgende dag mag ik na bezoek van de neuroloog weer naar huis. Godzijdank, naar huis. Geen geroggel meer van de buurman in het bed naast mij. Ik logeer bij mijn ouders. In deze toestand kan ik natuurlijk niet goed voor mezelf zorgen. Elke dag gaat het weer een beetje beter met me. Langzaam aan word ik weer de oude. Maar het duurt toch nog zeker een maand voor ik weer aan het werk kan.

Zo fiets je met een verrassing in je fietstas op de Nieuwestad en zo lig je gewond op straat, aangereden door een brommer. Het is vandaag precies vier jaar geleden, maar ik weet het nog als de dag van gisteren.