Uur of 12. We komen net uit de bioscoop, vriendinnen E., M. en ik en fietsen richting kroeg.
We passeren een bank en ik bedenk me dat ik nog even moet pinnen.
Terwijl ik bij de automaat van de bank sta, zie ik als ik opzij kijk, dat er even verderop op het plein een brandweerwagen staat. Gek, ik ruik geen brand. We fietsen weer verder langs het plein en zien dat het er eentje is, compleet met kraan en daaraan een bakje met een brandweerman erin. Het hele plein is afgezet met rood-wit lint. Politieagenten, technische recherche.
We komen de vriend van M. en zijn vrienden tegen en horen dat er weer iemand neergestoken is.
Een kwartier geleden zaten we nog te ?zwijmelen? bij Pride and Prejudice, wachtend op een filmkus, die uiteindelijk niet eens kwam. En even later sta je weer met beide benen in het nu. De harde werkelijkheid. We fietsen even later weer verder en het enige wat ik denk is: weer eentje. Weer een gedenkteken erbij. Weer een stille tocht. Het enige wat ik voel is een soort onverschilligheid. Alsof het een gewoonte aan het worden is. En daar schrik ik van.
Update: E?n gewonde, geen doden. Gelukkig maar.
Weer eentje
tien reacties
Een jongen die ik vrij goed ken, is laatst in elkaar gemept en heeft daar een hersenbloeding aan overgehouden. Gelukkig gaat het nu weer goed met hem. Maar het bizarre is dat hij nu zelf die beul aan moet klagen. Dat doet de Nederlandse rechtsstaat niet eens uit zichzelf. Ik word daar misselijk van.
Ik word misselijk van de manier waarop de politie hierin hun baan niet kan uitvoeren. Ik kots van de regering in deze.
Ik ga zo naar Pride and Prejudice,
maar hoop dit niet mee te maken.
Vreemde wereld.
Onderhand weet ik ook niet meer zo goed wat ik hier nog over moet zeggen. Wat ik me altijd afvraag is: waarom zijn het bijna altijd mannen die dit soort dingen doen ? Of ben ik nu bevooroordeeld ?
Ik snap het soms echt niet waarom mensen niet meer respect hebben voor elkaar. Waar is het fout gegaan?
Ja, soms is het maar een nare wereld, waarom kunnen mensen elkaar gewoon niet met rust laten he!Je gaat ook weer door het hele trauma nadat je de persoon hebt aangeklaagd, sommige mensen doen dit niet eens, omdat het zo traumatisch is en soms omdat het lijkt alsof het recht aan de andere kant lijkt te staan!Heb het gevoel dat het een beetje uit de hand loopt – in Ierland is het niet veel anders………………..
Ik bedacht toevallig vandaag nog, dat weinig meer indruk maakt op mij. Geweld, gezeur, stress, zorgen… Het stap er steeds makkelijker overheen.
Ja, dat heb ik ook. En eigenlijk vind ik dat best zorgwekkend.
Shocking en tegelijkertijd ook onwerkelijk.
Gelukkig alleen gewond.