Vandaag sprak ik mijn buurvrouw. Ik vroeg haar hoe het met haar vader van 100 was. Een paar weken geleden kwam ik haar en haar man tegen en vertelde ze dat hij op sterven lag. De man zit inmiddels weer in zijn tuintje, doucht zichzelf weer. Hij is weer op de been. Zijn hart is oersterk. Maar eigenlijk wil hij niet meer. Hij wil graag sterven.
Vandaag sprak ik een van mijn vriendinnen. Ze kreeg gisteren te horen dat haar oom, met wie ze een goede band heeft, ongeneeslijk ziek is. Een man van midden 70, die midden in het leven staat en net terug was van een reis door Amerika. Hij is nog zo vitaal en wil nog zo graag leven.
Ziet u de logica? Ik niet.
Logica?
dertien reacties
Iedereen gaat wanneer zijn of haar tijd gekomen is. Mijn opa zou ook wel graag geruild hebben met die honderdjarige…
Ik begrijp het ook niet. Maar ik begrijp het hele leven soms niet.
Van het concert des levens, krijgt niemand een program!
Nee, het leven is niet logisch. Het zou af en toe wat eerlijker verdeeld moeten zijn. Maar ik kan me wel voorstellen dat je, als je 100 bent, en bijna alle leeftijdsgenoten om je heen al hebt zien gaan, er voor jou weinig overblijft om voor te leven. Oud worden ok?, maar dan het liefst wel op een leuke manier.
By the way: mijn opa is ook vastbesloten om minstens 100 te worden. Ik hoop het ! Hij fietst bij mooi weer nog dagelijks 15-20 km, rijdt auto zoals geen enkele bejaarde dat doet, parkeert achterstevoren op m’n ouders oprit om zo snel mogelijk weer weg te zijn, gaat onder de zonnebank en naar sportmassage … Gelukkig dus nog wel redelijk vitaal, hahaha ! Maar ja, je weet nooit.
Elles: Wat een hippe opa heb jij Nerd: Die spreuk had mijn beppe (oma) ook aan de wand hangen, ha ha.
Die logica is zo onlogisch, dat ik er verdrietig van wordt. Mijn beste vriend had ook graag geruild met die 100-jarige, maar helaas is dat niet mogelijk.
Het is ook geen logica.
Het is zo tekenend voor hoe je in het leven staat, wat je uit het leven wilt en hoe je gemoed is. Mijn ouders zijn begin zeventig en nog zo vol levenslust, genietend van elke dag. Maar hun buurvrouw is van hun leeftijd en zit maar een beetje achter de geraniums te niksen. Hoeveel wil iemand uit het leven he?
Geen logica, die is er ook helemaal niet. Ironie misschien wel..
ik niet!! Soms is het leven zo oneerlijk.
Het is zelden logisch. Ook iemand die nooit buiten komt, alleen op een stoel zit en niets doet kan geliefd zijn door iemand anders, ook zo iemand kan door iemand anders node gemist worden.
Vrienden verloren hun lieve, mooie baby: een blozende belofte op de toekomst. Ik verloor eens de moeder van mijn oma van 97. Daartussen ligt een wereld van verschil. Daar ergens tussen ligt de rest.
Ik ook niet. Maar wat kun je eraan doen?