"Het paleis van justitie was een enigszins gebogen, grijs betonnen gebouw van zeven verdiepingen. Het vormde...". "Het paleis van justitie was...."
De letters in het boek dansen voor mijn ogen. Ik lees sommige stukjes wel drie keer.

Het is avond. Ik zit thuis op de bank en besluit eens een keer niet de avond voorbij "te zappen", maar eindelijk eens een begin te maken in een vers boek. Ik heb de laatste tijd een beetje een hekel aan stilte in huis. De tv of de radio is dan een fijne afleiding voor al die gedachten die er soms in m'n koppie omgaan. Gedachten die deste luider klinken als het stil is. En in je eentje op de bank gaan zitten met een boek, dat betekent een confrontatie met de stilte in huis. Als ik eenmaal ben begonnen, merk ik dat het meevalt. Ik moet gewoon even een goed begin maken in dit boek en dan is het ok. Dan laat ik me wel meevoeren met het verhaal. Maar het wil niet echt. De concentratie is ver te zoeken. Het is chaos in mijn hoofd. Mijn gedachten gaan van links naar rechts van positief naar negatief. Ik dwaal steeds weer af.

Na een zoveelste poging klap ik het boek dicht. Ik ben moe. Ga mijn gedachten stopzetten. Ik ga vroeg naar bed. Welterusten.