Toen vrijdagochtend de veerboot de haven van Harlingen uitvoer en ik de 'vaste wal' achter me liet, besefte ik dat ik echt even toe was aan een weekendje er tussen uit. Soms neemt het leven van alle dag zo'n bezit van je dat je niet eens doorhebt dat je behoefte aan rust hebt. Dat had ik w?l, bleek nu. Even weg van alles; omgeving, werk, vrienden, internet (lees=weblog ), gedachten, de soms 'alledaagse sleur' enzovoort. En ook al is Ameland maar drie kwartier varen, het voelt alsof je aan de andere kant van de wereld zit.
Het weekend was heerlijk. Veel gewandeld, geslapen en me in de watten laten leggen door mijn ouders (zij zaten twee weken in een huisje en dit weekend ging ik bij hen 'op bezoek'). Hoewel het weer niet echt zomers was, ben ik toch nog aardig verkleurd in mijn gezicht en heb ik goed tot rust kunnen komen. Ik baalde dan ook als een stekker toen ik weer richting boot vertrok en me bedacht dat de volgende ochtend vroeg mijn wekker weer zou gaan. Ik nam me zondagavond voor dat uitgeruste gevoel vast te houden, maar toen ik gisterochtend de stapel werk op mijn bureau zag liggen, was mijn 'Ameland-gevoel' gevoel al snel weer verdwenen, helaas.