When you first fall in love
everything is perfect
Until the day
you want to forget
you ever met
Als iemand mij nu vraagt wat de mooiste film is die ik ooit gezien heb, dan zeg ik nu: Eternal Sunshine of the Spotless Mind
Wat een geweldige, ontroerende film.
Een film over het kunnen laten uitwissen van bepaalde herinneringen uit je geheugen.
Aan het begin van de film dacht ik: Geweldig, wat een idee. Kom ook maar even bij mij langs. Bepaalde herinneringen mogen jullie zo bij me wissen. Herinneringen die emoties naar boven brengen. Herinneringen waar ik weemoedig van wordt, verdrietig of onzeker. En die herinneringen komen natuurlijk vaak juist boven als je je al niet zo vrolijk voelt. Dan kunnen ze je laten twijfelen over alles. Of je het allemaal wel goed aangepakt hebt en wat je anders had kunnen doen. Het wissen van die ballast maakt het allemaal een stuk overzichtelijker.
Maar aan het einde van de film had ik mijn mening herzien. Want als je eenmaal ?uitgedacht? bent over bepaalde gebeurtenissen, je ?er klaar mee bent?, dan zijn sommige herinneringen vaak juist waardevol, een kostbaar bezit dat je mee kunt nemen in je koppie terwijl je weer verder leeft, nieuwe dingen beleeft.
Dus, als ze zouden vragen of ik bepaalde herinneringen niet liever zou laten uitwissen, zeg ik toch maar: nee dank u. Ik bewaar ze. Ze maken mij tot wie ik ben en wat ik doe.
Heel goed Mo ! Wat zou het saai zijn zonder herinneringen. Stel je voor, dat ik b.v. Angelique nooit gekend zou hebben … ik moet er toch niet aan denken. Ik ben er trots op dat ik haar gekend heb. Zou die herinneringen niet willen missen.