Ik word niet snel verliefd.
Ben eerder het ?kat-uit-de-boom-kijk? type. Zodra ik het gevoel heb dat ?de klik? of ?de aantrekking?er niet is, draai ik me om en ben ik weg.
Maar dit keer was het anders. Ik was niet gelijk verliefd, maar liep niet direct weg. Ik wilde het een kans geven, ondanks mijn twijfels. Ik vond het namelijk bijzonder.
Ik werd verliefd. Zag steeds meer leuke eigenschappen, maniertjes in hem. Het was het dus waard geweest om het een kans te geven en niet gelijk weg te lopen. Ergens was ik best trots op mezelf, dat ik het niet gelijk had afgekapt in het begin, bij die onzekere kriebels in mijn buik. Nee, ik was na een ?verliefdeloos? jaar, weer es echt verliefd. En het voelde goed. We hadden het leuk met z'n twee.
Totdat hij vertelde dat zijn gevoelens voor mij niet sterk genoeg waren......

Da?s het risico van ?het spel?. Het risico als je je verliest in een verliefdheid, je verliefdheid aan de ander bekent.
Wat we hadden heeft maar kort geduurd, maar het nieuws kwam aan als een klap in mijn gezicht. En pas nu merk ik dat die klap iets harder is aangekomen dan ik aan mezelf wilde toegeven?