Mijn ouders denken erover om weer een hond te nemen.
De laatste hond die we thuis hadden was een Basset Artesien Normand, oftewel een franse basset (zo?n worst op pootjes ), genaamd Flair. (Inderdaad, vernoemd naar het tijdschrift dat dezelfde naam draagt.)

Ik heb geen digitale foto's van haar, dus dan maar een plaatje...

Een hele lieve hond. Toen het nog een pup was, maakte mijn vader, als Flair aan het eten was, haar oren bovenop haar hoofd vast met een knijper. Anders hingen ze de hele tijd in haar eten.

In de woonkamer had ze eerst haar eigen stoel; een oude stoel die ?af? was, maar nog wel heel goed als ?haar troon? kon dienen. Na een tijdje is deze stoel vervangen door een echte mand. Het op en af springen van de stoel bleek niet goed voor haar korte pootjes te zijn.

Als mijn vader en moeder een borreltje dronken met een stukje droge worst erbij, kwam zij naar de voorkamer gesprint, ging naast mijn vader zitten en wachtte tot zij ook een stukje kreeg. Mijn vader wilde niet dat ze schooide en stuurde haar terug naar haar mand. En dat werd dan weer beloond met??. een stukje droge worst. Dit ritueeltje kreeg ze door en niet lang daarna sprintte ze eerst naar de voorkamer, keek haar baasje liefdevol aan en sprintte vervolgens weer terug richting haar mand. Daar wachtte ze braaf totdat ze haar stukje worst weer kreeg.(Hoezo geconditioneerd gedrag).

Ze hield ook wel van zoetigheid. Toen mijn moeder een keer terugkwam in de woonkamer, nadat ze de visite uitgelaten had, lag de verpakking van een pak penc?s op de grond en werkte ze nog net de laatste koek naar binnen!

Helaas is ze al op 7-jarige leeftijd overleden aan een aandoening aan haar hart.
En na de dood van Flair, hebben ze lange tijd gezegd dat ze geen hond weer wilden, maar nu zo?n 4 jaar later willen ze er misschien toch weer ??n. Dit keer hebben ze hun oog laten vallen op de Engelse Basset.



Het zal mij benieuwen hoelang het duurt voor er weer zo?n puppie daar in huis rondhuppelt! (En Stiekem hoop ik dat dat al heel snel zal zijn!)