Bij ons op het werk zijn ze er een kei in allerlei grootse projecten op te zetten, die halverwege ergens weer in een la belanden en waar vervolgens niemand ooit meer iets van hoort.
Zo ook op het gebied van het ?personeelsbeleid?.
Sprak men eerst nog over ?POP?s? (persoonlijke ontwikkelingsplannen), nu is het ?competentiemanagement? wat de klok slaat. (De POP?s? Inderdaad in de la beland?.)
Bij competentiemanagement draait het om: ?De juiste persoon op de juiste plaats? en ?mogelijkheden bieden om te werken aan je eigen ontwikkeling?. Prachtig allemaal?.
Morgen heb ik samen met alle collega?s van mijn sector een bijeenkomst in het kader van dit geweldige project, geleid door onze sectormanager. In verschillende stukken die ik ter voorbereiding van deze bijeenkomst doorlas, kwam ik o.a. de volgende zinnen tegen:

?Op deze manier is het mogelijk om in ca. twee uur op een actieve en speelse manier met je medewerkers aan de slag te gaan.? (Speels? Ik dacht dat ik de basisschool allang afgerond had.)

En:?Ten slotte wordt voor 1 competentie vanuit de functiefamilies een discussie gevoerd over de gedragsdifferentiatie.? (Snapt u het nog?)

Dan zakt bij mij toch echt de broek af.
Nee, ik beroep mij maar op de volgende zinnen:
?Het is niet nodig medewerkers van tevoren te overladen met materiaal. Het werkt ook als de mensen redelijk onvoorbereid aan de bijeenkomst beginnen.?