Overmorgen wordt ze alweer één jaar. Dan is het een jaar geleden dat ze door middel van een keizersnede op de wereld kwam en ons tot over onze oren verliefd maakte op haar. Want wat is het een fijne meid. Huilen - en dan bedoel ik van dat 'tranen met tuiten gebeuren' - doet ze zelden. Lachen doet ze deste meer. Zowel 's morgens als je bij haar bedje komt als 's avonds als je vlak voor het slapen gaan nog een liedje voor haar zingt. En dat slapen gaat ook al zo goed. Gebroken nachten en wakker worden op ongebruikelijke tijden is bij ons in huis grote uitzondering. 'Slaapt die van jullie lekker door? Nou, wacht maar tot ze tandjes krijgt, dan hoor je haar wel.'. Eh... ok, ze heeft tot nu toe nog maar twee tanden (mama heeft al last van nachtmerries met haar volwassen twee-tandige dochter in de hoofdrol), maar de overige laten ook niet lang meer op zich wachten en tóch horen we haar zelden. Ok, we horen haar wel, maar dan van enthousiasme, als ze weer eens is gaan staan in de box. Dan laat mevrouw zich luid en duidelijk horen - zie mij dan, zie mij dan - en zijn de oooeeeeh's en aaaaah's niet van de lucht.
Alleen het eten, dat was de laatste tijd niet echt om naar huis te schrijven. Zowel brood als warm. Maar sinds haar mama ontdekt heeft dat ze, als ze Silke een stukje brood op een vorkje geeft, ze dat zelf van het vorkje opeet, gaat het brood eten al een stuk makkelijker. Je moet soms een beetje crea bea zijn. Hoe dat warm eten ooit met een lepel in motorisch opzicht 'geslaagd' en zonder al teveel vlekken op het behang, naar binnen gaat, is me nog een raadsel, maar ok.
En waren we eerst nog bang dat ze misschien wat té lief voor deze wereld zou zijn, mevrouw laat zich zeker niet de kaas van het brood eten. Zowel letterlijk - ze is gek op kaas - als figuurlijk. Neefjes die van mening zijn dat ze dat ene autootje wel even van haar kunnen lenen, krijgen gelijk een veeg uit de spreekwoordelijke pan. Nee, slaan doet ze nóg niet, maar een duidelijke krijs werkt even efficiënt wat haar betreft.
Ik kan niet anders zeggen dat we het, wat Silke betreft, dit afgelopen jaar zeer hebben getroffen. En als het niet de mensen om ons heen waren, die ons vertelden dat we wel een heel makkelijk meisje hebben, dan hadden we dit zelf gelukkig ook wel bedacht, want we zijn echt schandelijk verwend.
Rest ons, om dit jaar dat ze nu bij ons is, rijkelijk te vieren. De slingers, ballonnen en cadeaus zijn gekocht, de prinsessentaart is besteld. Kortom, wij zijn klaar voor het feest!
Als ik terugkijk op 2009, dan is het een heel zwaar jaar geweest. En het gemis van mijn vader, wordt iedere dag groter. We zitten midden in de donkere dagen voor kerst en de afgelopen weken was het ook letterlijk donker. Weinig zon, veel regen. Een trieste tijd, in meerdere opzichten. En toch breekt er nu ook een tijd aan van licht. Kaarsjes, de kerstboom en misschien zelfs binnenkort wel sneeuw en ijs. Ook al voel ik mij lang niet altijd vrolijk en opgewekt, toch wil ik deze tijd niet zo maar voorbij laten gaan. Want het is ook Silke haar eerste kerst. En dus hebben we vanmiddag een mooie krans op de deur gehangen, hebben we de kerstboom opgetuigd en Silke haar eerste 'Blond' theeserviesje (gekregen van Sint) in de servieskast gezet. Daarna hebben we bij de versierde boom een beker chocolademelk gedronken. Even later hield ik een uitgeslapen Silke op mijn arm, bij de kerstboom. Verbaasd door alle mooie gekleurde ballen en lichtjes keek ze met een glimlach naar de mooie versierde boom. Silke haar eerste kerst.
