Vrijdag was je jarig en werd je drie. Onze kleine grote meid.
Je kreeg van ons een roze fietsje en mocht trakteren bij de crèche.
Je droeg een feestmuts en kreeg een kroontje en oorbelletjes.
Gisteren haalden we de taart op, reeg je zelf een ketting met gekregen kraaltjes en fietste je nog wat onwennig door de straat.
Vanmorgen ontbeten we met broodjes en een eitje,
mocht je je nieuwe jurk aan en kreeg je
omdat je vandaag ook nog een beetje jarig bent (met een huis vol visite), nog twee prachtige boeken.
Jarig zijn als je nog klein bent, is het mooiste dat er is!

Wat doe je op een regenachtige dag als je van 12 tot 6 thuis moet zijn in afwachting van een monteur? Juist, koekjes bakken!

Silke wordt in januari drie, maar sliep nog steeds heerlijk in haar ledikant. Al werd het nu toch wel wat aan de kleine kant en dus togen we woensdag met z'n drieën naar een afgeladen Ikea, op zoek naar een geschikt peuterbed. Een bezoek aan Ikea in de kerstvakantie is al een slecht idee, laat staan met een peuter van bijna drie erbij. Maar, buiten het vanzelfsprekende gedraal bij "Kinderland" en de lange rijen bij de kassa en het restaurant ging het wonderbaarlijk 'goed'. En dan laten we de hoofdpijn en geestelijke vermoeidheid aan het einde van de middag maar even buiten beschouwing. Zolang er ijs is....

Deel twee van dit mijlpaal-moment verliep echter minder soepel. Een peuterdekbed bestellen bij Hema.nl is een peuleschil, maar bij het bezorgen ervan door Selektvracht wordt het ingewikkelder. Het dekbed zou bezorgd worden op 29 december (ja, in 2011). Volgens de klantenservice-mevrouw van de Hema was de bezorger onderweg. Ik vrees dat deze chauffeur ergens halverwege Nederland getroffen is door een vuurpijl, want inmiddels hebben we zelf al een peuterdekbed gescoord bij de Hema in Joure en is het wachten nog steeds op het pakketje van Selektvracht.

Dit alles mocht de pret niet drukken en gistermiddag heeft heit het bed in elkaar geschroefd en maakten we het af met een prachtig poezen dekbedovertrek. We riepen Silke om het eindresultaat te komen bewonderen en verwachtten dat ze gelijk onder de dekens zou gaan liggen, net als bij Ikea (mama had de spiegelreflex al in de aanslag). Dom, dom, natuurlijk niet! Eerst werden door mevrouw eigenhandig alle voorradige knuffels verzameld en op het bed gelegd

en pas daarna klom mevrouw op het bed en ging heerlijk onder de dekens liggen (ok, twee tellen).

En nu wil u natuurlijk weten hoe het afgelopen nacht ging... Nadat we een hyper-depieper meisje achterlieten in bed, viel ze uiteindelijk toch in een diepe slaap om ons de volgende morgen pas om 8.20 uur te roepen of ze bij heit en mama op het 'grote bed' mocht. En ze sliepen nog lang en gelukkig uit.

Toen wij in de week na Sinterklaas alvast een kerstboom kochten (onder het mom van: dan hebben we nog lekker veel keus) en die vervolgens buiten lieten staan, hadden we enigszins kunnen vermoeden dat dit niet zonder slag of stoot zou gaan. Vanaf het moment dat de boom betaald was aan 'mevrouw Roffel' begon Silke met haar herhaal-vraag: "Komt de kerstboom al?" Antwoord: "Nee Silke, nog niet. Hij moet eerst nog een beetje wennen in het hok en als het bijna kerst is, mag ie in huis en gaan we hem versieren." Daar nam mevrouw geen genoegen mee. De volgende morgen, en die daarna en die daarna, vroeg ze weer: "Komt de kerstboom al? Gaan we kerstboom versieren?" Uiteindelijk hebben we het een dikke week kunnen uitstellen, maar uiteindelijk zijn we gezwicht en op een druilerige woensdagmiddag mocht ie de woonkamer in.

Heit mocht de lichtjes er nog in hangen, maar je hoeft je niet af te vragen wie de boom daarna versierd heeft (ok, met een beetje hulp van mama):

de kerstman.... in eigen persoon.....

De kerstster die ze van een oude beppe in het bejaardenhuis kreeg en de zelf gekochte kerstbal mochten natuurlijk niet ontbreken!

En natuurlijk moet er nog even geposeerd worden.

En tot mijn grote verbazing is de enige die niét van de meest breekbare kerstballen af kan blijven niet Silke, maar onze ondeugende puber-kat Mickey....

Jeugdsentiment. Dit keer Maja de bij. Drie DVD's van Sint voor Silke. En bij de eerste klanken en beelden van de begintune, gaat er zomaar een laadje in je hoofd open en komen er weer allemaal herinneringen boven. Prachtig toch!?

En Silke vindt het al net zo mooi als haar ma destijds.

Terwijl ik mij af en toe vergrijp aan één van de overheerlijke chocoladeletters die ik van de Goedheiligman mocht krijgen, tik ik eindelijk weer es een logje, want ik geef het toe: het is alweer veel te lang geleden en dat is toch ook wel een beetje zonde van zo'n mooi stekkie op het world wide web.

Ging het Sinterklaasfeest van vorig jaar nog een beetje aan Silke voorbij, dit jaar konden we er echt niet omheen. Het begon allemaal ergens vlak na Sint Maarten met met het Sinterklaasjournaal, direct na haar favoriete tv-programma Sesamstraat en eindigde vanavond met wallen onder haar ogen en de vraag of ze naar bed mocht (een abnormale vraag voor een peuter van bijna drie.) Ergens daar tussenin speelde zich van alles af rond het thema 5 december.

Zo was schoentje zetten in het begin toch wel heel eng. We (heit en mama) zongen uit volle borst Sinterklaas kapoentje, terwijl Silke bij mij op schoot steeds achterom naar de achterdeur keek. "Hij komt niet hé?" bang als ze was dat Sint en piet 's nachts háár huis binnen zouden dringen. Pas bij de derde en tevens laatste keer schoen zetten kreeg ze door dat het iets leuks of lekkers op kon leveren en werd ze fanatieker dan ooit.

Het bezoek van Sint aan het werk van heit was een volgend enerverend evenement.

Snoepgoed in overvloed, Pieten die acrobatische toeren uithaalden en een Sinterklaas die af en toe een blik op zijn spiekbriefje wierp en ieder kind van een prachtcadeau voorzag. Er was geen nee te koop.

En dan, eindelijk, 5 december: pakjesavond.

En laten dat bij ons nou twee avonden geweest zijn. Eentje bij beppe en eentje bij haar tante/oma. Bij beppe kreeg deze poppenmoeder als eerste een pakje met daarin, jawel, een nieuwe pop. Dat die hele grote doos (met keukentje) ook voor haar was, ontging haar eerst nog volledig.

Bij haar tante/moeder mocht steeds iemand anders een pakje uit de grote mand vissen. Silke bracht, in haar van Sinterklaas gekregen trouwjurk, geduldig de pakjes bij de ontvangers en als er weer eentje voor haar was, ging ze netjes in het rieten stoeltje zitten om het eens rustig uit te pakken. Kortom, een voorbeeldig bruidje.

Maar ook bij Silke raakt ooit de energievoorraad op en vandaag betaalde ze dan ook de tol. Om vijf uur vroeg mevrouw bij beppe al of ze ook naar bed mocht (normaal gesproken is deze dame niet kapot te krijgen) en na het eten ging ze dan ook snel richting Klaas Vaak.

Met angst en beven zien we uit naar het Sintfeest van volgend jaar, want dat het dan nog meer indruk gaat maken, is nu al wel duidelijk!

... maar er is pas een week voorbij gegaan, sinds de 26 graden van vorige week zondag. Een zondagmiddag waarop:

.. we in zomerse kleren in het bos liepen

.. het zonlicht prachtig tussen de bomen door scheen

.. Silke het hele bos afstruinde, beukenootjes en eikeltjes rapend

.. en we zo genoten van die laatste nazomerdagen!

Silke is nog maar 2,5 jaar, maar wat ons betreft een echt sticker-, kleur- en tekentalentje. Geef haar een paar stukken papier en een blok met stickers en in no-time is het hele stickerblok leeg. En het stuk papier veranderd in een soort stickerschilderij....

En sinds een tijdje verschijnen er niet zomaar wat krassen op papier, maar heuze koppoters! (*klik*)

Hele A4-tjes worden vol getekend met deze wezentjes. Ik zelf ben wat blijven hangen in deze fase van tekenen vrees ik, maar voor Silke heb ik goede hoop op meer!

En met die uitwasbare stiften behoren geruineerde t-shirts en broeken ook tot de verleden tijd. Wel zo fijn voor mama.